Strona główna Materiały do pracy Scenariusze lekcji SLOW LEARNING – ELEMENTY RELAKSACJI WSPOMAGAJĄCE NAUKĘ

SLOW LEARNING – ELEMENTY RELAKSACJI WSPOMAGAJĄCE NAUKĘ

Aleksandra Kubala-Kulpińska
Autor: Aleksandra Kubala-Kulpińska

Codzienność szkolna jest bardzo obciążająca dla uczniów. Presja związana z nieustannym ocenianiem, nastawienie na wyniki, rywalizacja to nie jedyne czynniki stresujące dzieci i młodzież. Uczeń zestresowany ma trudności w skupieniu się na nauce i realizacji założeń procesu edukacyjnego. Jednym z pomysłów na wyeliminowanie czynników stresowych z rzeczywistości szkolnej jest wprowadzenie zasad slow learningu.

SLOW LEARNING – ELEMENTY RELAKSACJI WSPOMAGAJĄCE NAUKĘ

We współczesnym świecie nie toleruje się porażki, a media kreują ideał osoby zadowolonej

z życia, zamożnej, wykształconej. Większość ludzi chce za wszelką cenę ów ideał doścignąć. Chcąc uzyskać taki status materialny, który zapewni im życie jak z reklamy, pracują ponad siły, w ich życiu brak jest spontaniczności. Wszystko mają zaplanowane, zorganizowane, pod kontrolą. Takie zachowania przenoszą się na różne aktywności życiowe, a wielu dorosłych wymaga od swoich dzieci, że również podporządkują się tym „wymogom”.

Współczesna szkoła także w dużej mierze działa zgodnie z tym kanonem. Nauczyciele są zobowiązani do realizacji podstawy programowej, są poddawani ocenie, a funkcjonowanie szkoły i wyniki nauczania – ewaluacji. To wszystko sprawia, że codzienność szkolna zaczyna

przypominać wyścig szczurów. Uczniowie są przemęczeni, niechętnie realizują szkolne obowiązki, a te przypominają pracę zawodową. Analizując bowiem tydzień szkolny przeciętnego ucznia, można wyliczyć, że pobyt w szkole i sprawy związane z edukacją zabierają mu ponad 40 godzin tygodniowo. Uczeń zatem funkcjonuje niczym pełnoetatowy pracownik. Ponadto szkoły, aby uzyskać lepsze efekty i „zmotywować” uczniów, napędzają niezdrową rywalizację, której negatywne skutki przesłaniają pozytywne efekty. Dlatego warto wdrażać uczniów do współpracy, zachowując jednocześnie pewnego rodzaju równowagę między możliwościami dzieci a stawianymi im wymaganiami.

Z literatury przedmiotu wynika, że niewiele osób czerpie korzyści płynące z rywalizacji.

Wśród wynikających z niej pożytków wymienia się:

  • wzrost motywacji,
  • budowanie ambicji,
  • podwyższenie samooceny i wzmocnienie poczucia własnej wartości,
  • zaspokojenie potrzeby osiągnięć,
  • czerpanie radości z „pokonania” przeciwnika,
  • oswojenie z porażką.

Dużo częściej obserwuje się jednak straty, jakie przynosi rywalizacja. Ewa Puchała wskazuje następujące:

  • obciążenie emocjonalne,
  • ciągły stres,
  • poczucie osamotnienia,
  • lęk przed negatywną oceną,
  • konflikt między „ja” realnym a „ja” idealnym (brak zgody na odprężenie),
  • presja, przymus bycia najlepszym, utrzymania się na szczycie,
  • niskie poczucie własnej wartości w razie jakiejkolwiek porażki (nieutrzymania się „na górze”),
  • Aby przeczytać dalszą część artykułu,
    wykup dostęp do wyższego poziomu.

    Uzyskaj pełny dostęp